CHURCH HISTORY (Cebuano)

CHURCH HISTORY

Gihipos ni:  Bro. Baltazar Aleria

 

             Niining maong tampo, atong iladlad ang hinungdanong panghitabo sa kasaysayan sa Iglesya Katolika.  Matod pa ni Cardinal Newman, ang bantugan nga anglicano nga nag-katoliko, “To be deep in history is to be Catholic.”  Niining maong gula atong hisgotan sa daklit nga paagi ang 21 ka mga Ecumenical Councils sa Sta. Iglesya.  Ang usa ka konsilyo giila nga “ecumenical” sa higayon nga ang iyang mga decrito giaprobahan sa Papa.  Ang Papa dili kinahanglan nga motambong sa linawas gayod sa usa ka konsilyo.  Ang nag-unang mga konsilyo gipahigayon didto sa Sidlakan, ug ang mga Papa niadtong mga panahona sagad magpadala lamang og mga legado aron maoy morepresentar kaniya.  Paglabay sa panahon ang maong mga papa mi-aprobar sa mga gipakanaog nga mga decrito sa maong mga konsilyo, ug nianang paagiha mi-confirmar sa ilang pagka-Ecumenical Council.  Dunay mga konsilyo, sama sa gihimo didto sa Ephesus, kansang mga decrito kabahin sa doctrina kun opisyal nga mga panudlo; ang uban, sama sa Vaticano II, mitagad sa mga isyu nga pastoral.  Ang mga decrito labot sa mga opisyal nga panudlo mahimong ipakanaog uban ang pagkadili-masayop nga autoridad; ang mga decrito pastoral, bisan kon kini ipatuman, apan dili ubos sa pagkadili-masayop (infallibility).

 

I. FIRST COUNCIL OF NICAEA (325 AD)

            Ang konsilyo sa Nicaea midangat og 2 ka bulan ug 12 ka adlaw.  318 ka mga Obispo ang mitambong sa maong konsilyo.  Si Hosius, Obispo sa Cordova, miadto isip legado ni Papa Sylvester.  Si Emperador Constantino didto sab sa maong konsilyo.  Niini nga konsilyo atong napupo ang Nicene Creed, nga mi-definir batok ni Arius, sa matuod nga pagka-Dios sa Anak sa Dios (homoousios), ug sa pagpahaluna sa petsa sa pagsaulog sa panahon sa pagkabanhaw (Easter).

 

II. FIRST COUNCIL OF CONSTANTINOPLE (381 AD)

            Ang Unang Kinatibuk-ang Konsilyo sa Constantinopla, ubos in Papa Damasus ug ni Emperador Theodosius I, gitambongan sa 150 ka mga Obispo.  Gipahigayon kini batok sa mga sumusunod ni Macedonius, nga wala modawat sa pagka-Dios sa Espiritu Santo.  Ngadto sa nahisgotan sa unahan nga Nicene Creed, gidugang ang mga pamahayag labot sa Espiritu Santo (qui simul adoratur) ug uban pa nga nagsunod hangtod sa kataposan sa Credo.

 

 

III. COUNCIL OF EPHESUS (431 AD)

            Ang konsilyo sa Ephesus nga gitambongan sa kapin 200 ka mga Obispo ug gi-unhan ni San Cyril sa Alexandria nga nagrepresentar ni Papa Celestine I, midefinir sa matuod nga kaulosahon sa persona ni Cristo, midiklarar nga si Maria Inahan sa Dios (theotokos) batok ni Nestorius, Obispo sa Constantinopla, ug misubli sa pagkondenar ni Pelagius nga misupak sa panudlo labot sa salang panulondon.

 

 

IV. COUNCIL OF CHALCEDON  (451 AD)

            Ang konsilyo sa Chalcedon gitambongan sa 150 ka mga Obispo ubos ni Papa Leo the Great ug sa Emperador Marcian.  Ang maong konsilyo midefinir sa duha ka kinaiya diha ni Cristo (Dios ug tawo) batok ni Eutyches nga gi-ekskomulgar.

 

V. SECOND COUNCIL OF CONSTANTINOPLE (553 AD)

            Ang Ikaduhang Kinatibuk-an nga Konsilyo sa Constantinopla giapilan sa 165 ka mga Obispo ubos ni Papa Vigilius ug Emperador Justiano I, micondenar sa mga sayop nga panudlo ni Origen ug sa pipila ka mga sinulat (The Three Chapters) ni Theodoret, ni Theodore ang Obispo sa Mopsuestia, ug ni Ibas ang Obispo sa Edessa;  dugang pa giconfirmar niini ang nag-unang upat ka mga kinatibuk-ang konsilyo, labi na ang sa Chalcedon kansang autoridad wala ilha sa pipila ka mga erehes.

 

 

VI. THIRD COUNCIL OF CONSTANTINOPLE (680-681 AD)

            Ang Ikatulong Kinatibuk-ang Konsilyo sa Constantinopla, ubos ni Papa Agatho ug sa panahon nga si Constantine Pogonatus maoy emperador, gitambongan sa mga Patriarca sa Constantinopla ug sa Antioch, 174 ka mga Obispo, ug sa emperador mismo.  Gipahunong niini ang Monothelitismo pinaagi sa pagdefinir nga si Cristo naghupot sa duruha sa kabubut-on, ang Diosnon ug ang tawhanon, ingon nga duha ka managlahi nga gigikanan sa pagbuot.  Gi-anatema niini si Sergius, Pyrrhus, Paulo, Macarius, ug ang tanan nilang mga sumusunod.

 

VII. SECOND COUNCIL OF NICAEA (787 AD)

            Ang Ikaduhang Konsilyo sa Nicaea gitapok ni Emperador Constantino VI ug sa iyang inahan nga si Irene, ubos ni Papa Adriano I, ug gipangulohan sa mga legado ni Papa Adriano.  Gipahaluna niini ang pagtahod sa mga sagradong imahen.  Mga 300 ngadto sa 367 ka mga Obispo ang miapil sa maong konsilyo.

 

VIII. FOURTH COUNCIL OF CONSTANTINOPLE (869 AD)

            Ang Ikaupat nga Kinatibuk-ang Konsilyo sa Constantinopla, ubos ni Papa Adriano II ug Emperador Basil mikabat sa 102 ka mga Obispo, 3 ka legado sa Papa, ug 4 ka patriarca, mitambog sa kalayo sa mga gihimo sa mini nga konsilyo (conciliabulum) nga gitapok ni Photius batok kang Papa Nicholas ug Ignatius nga mao ang matuod nga Patriarca sa Constantinopla;  gi-condenar niini si Photius nga miilog sa pagka-patriarca sa dili makatarunganon nga paagi.  Ang pagsiak sa mga sumusunod ni Photius (Photian Schism), hinoon, milampos didto sa Greek Church, ug wala nay laing kinatibuk-ang konsilyo ang nahimo didto sa Sidlakan.

 

IX. FIRST LATERAN COUNCIL  (1123 AD)

            Ang Unang Konsilyo Laterano, ang una nga gihimo didto sa Roma, nagtagbo ubos ni Papa Callistus II.  Mga 900 ka mga Obispo ug mga abbot ang mitambong.  Giwagtang niini ang katungod nga giangkon sa mga layko nga mga prinsipe, sa investiture uban ang singsing ug crosier alang sa ecclesiyanhong pribilihiyo ug mitagad sa disiplina sulod sa Simbahan ug sa pagbawi sa Yutang Saad gikan sa mga muslim.

 

X. SECOND LATERAN COUNCIL  (1139 AD)

            Ang Ikaduhang Konsilyo Laterano gihimo didto sa Roma ubos ni Papa Innocente II, tinambongan sa mga 1000 ka mga pari ug sa Emperador Conrad.  Ang tumong sa maong konsilyo mao ang pagtapos sa mga sayop nga gipakaylap ni Arnold nga taga-Brescia.

 

XI. THIRD LATERAN COUNCIL  (1179 AD)

            Ang Ikatulong Konsilyo Laterano nahitabo ubos ni Papa Alexander III sa panahon nga si Frederick I mao ang Emperador.  Dunay 302 ka mga Obispo ang mitambong.  Gi-condenar niini ang mga Albigenses ug mga Waldenses ug mipakanaog sa daghan mga decrito alang sa kabag-ohan sa moralidad.

 

XII. FOURTH LATERAN COUNCIL (1215 AD)

            Ang Ikaupat nga Konsilyo Laterano gihimo ubos ni Papa Innocente III.  Mitambong niini ang mga Patriarca sa Constantinopla ug sa Jerusalem, 71 ka arsobispo, 412 ka Obispo, ug 800 ka abbots, ang Pangulo sa mga Maronites, ug si Santo Domingo.  Mipakanaog kini ug gipatas-an nga credo (symbol) batok sa mga Albigenses (Firmiter credimus), mi-condenar sa erehiya labot sa Trinidad ni Abbot Joachim, ug mipublicar sa 70 ka hinungdanong mga decrito sa reforma.  Mao kini ang labing hinungdanon nga konsilyo sa Middle Ages, ug mitimaan kini sa kinapongpongan sa ecclesiyanhong kinabuhi ug gahom sa Papa.

 

 

XIII. FIRST (1245 AD)

            Ang Unang Konsilyo sa Lyons gipangulohan ni Papa Innocente IV; ang Patriarca sa Constantinopla, Antioch, ug Aquileia (Venice), 140 ka Obispo, si Baldwin II ang emperador sa Sidlakan, ug si St. Louis, Hari sa Francia, mitambong.  Gi-ekskomulgar niini ug gipalagpot sa katungdanan si Emperador Frederick II ug mimando og usa ka bag-ong crusada, ubos sa pagmando ni St. Louis, batok sa mga Saracens ug mga Mongols.

 

XIV. SECOND COUNCIL OF LYONS (1274 AD)

            Ang Ikaduhang Kinatibuk-ang Konsilyo sa Lyons gihimo ni Papa Gregorio X.  Apil sa mga mitambong ang mga Patriarca sa Antioch ug sa Constantinopla, 15 ka Cardinals, 500 ka Obispo, ug kapin sa 1000 ka dignitaries.  Gi-efecto niini ang temporaryo nga panaghiusa sa Greek Church ug sa Roma.  Gidugang ang pulong filioque sa credo sa Constantinopla ug gihimo ang mga pamaagi sa pagbawi sa Palestina gikan sa mga turko.  Gipahaluna usab niini ang mga lagda sa pagpili og bag-ong papa.

 

XV. COUNCIL OF VIENNE  (1311-1313 AD)

            Ang Konsilyo sa Vienne gihimo sa maong lungsod sa Francia ubos sa mando ni Clemente V, ang una sa mga Avignon popes.  Ang mga Patriarca sa Antioch ug Alexandria, 300 ka mga Obispo, ug 3 ka mga hari – Philip IV sa Francia, Edward II sa Englatera, ug James II sa Aragon—mitambong.  Ang sinodo mitagad sa mga krimen ug kasaypanan nga gipasangil ngadto sa Knights Templars, sa Fraticelli, sa Beghards, ug sa Beguines, uban ang mga proyekto alang sa usa ka bag-ong crusada, ang pagbag-o sa mga kaparian, ug ang pagtudlo sa Oriental languages diha sa mga Universidad.

 

XVI. COUNCIL OF CONSTANCE (1414-1418 AD)

            Ang Konsilyo sa Constance gihimo sa panahon sa dakong pagsiak didto sa Kasadpan, sa tuyo sa paghunong sa panagkabahinbahin.  Nahimo lamang kining legitimo sa dihang giablihan ni Gregorio XI sa formal nga paagi.  Milampos kini sa paghunong sa pagsiak pinaagi sa pagkapili ni Papa Martin V, usa ka butang nga wala mahimo sa Konsilyo sa Pisa (1403) tungod sa pagkadili-legitimo niini.  Ang matuod nga papa mi-confirmar sa nag-unang mga decrito sa sinodo batok kang Wycliff ug Hus.  Kining maong Konsilyo matawag nga ecumenical diha lamang sa kataposan niyang mga sesyon (42-45) ug kalabot sa mga decrito sa nag-unang mga sesyon nga gi-aprobahan ni Martin V.

 

XVII. COUNCIL OF BASLE/FERRARA/FLORENCE  (1431-1439 AD)

            Ang Konsilyo sa Basle nagtigom una sa maong dapit, si Eugenio IV isip papa, ug Sigismund isip Emperador sa Holy Roman Empire.  Ang iyang tuyo mao ang paghatag og kalinaw sa kagubot labot sa tinohoan didto sa Bohemia.  Tungod sa panagbangi batok sa papa, ang Konsilyo mibalhin una ngadto sa Ferrara (1438), dason sa Florence (1439), diin ang hamubo nga panag-usa uban sa Greek Church nahimo ug ang mga Griego misanong sa pamahayag sa Konsilyo labot sa mga gikabangian nga punto.  Ang Konsilyo sa Basle ecumenical lamang hangtod sa pagtapos sa ika-25 nga sesyon, ug ang mga decrito nga gi-aprobahan ni Eugene IV mao lamang ang kabahin sa pagsanta sa erehiya, kalinaw sulod sa Kristyanismo, ug ang reforma sa Simbahan, ug nga sa samang higayon wala molapas sa katungod sa Santa Sede.

 

XVIII. FIFTH LATERAN COUNCIL (1512-1517 AD)

            Ang Ikalimang Konsilyo Laterano gihimo ubos ni Papa Julius II ug Leo X, ang emperador mao si Maximilian I.  15 ka Cardinals ug hapit 80 ka arsobispo ug Obispo ang miapil niini.  Ang iyang mga decrito may labot sa disiplina.  Usa ka bag-ong crusada batok sa mga Turko ang giplano, apan wala mahinayon, tungod sa tinohoanong kagubot didto sa Alemania nga gipasiugdahan ni Luther.

 

XIX. COUNCIL OF TRENT (1545-1563)

            Ang Konsilyo sa Trento mikabat og 18 ka tuig ubos sa lima ka mga papa:  Paul III, Julius III, Marcellus II, Paul IV, ug Pius IV, ug ubos sa mga emperador Charles V ug Ferdinand.  Mitampo ang 5 ka cardinal legates sa Santa Sede, 3 ka patriarca, 33 ka arsobispo, 235 ka Obispo, 7 ka abbots, 7 ka general sa monastic orders, ug 160 ka doctors of divinity.  Gihimo kini aron sa pagtuki ug pagcondenar sa mga sayop nga gipakatap ni Luther ug sa ubang mga reformador, ug aron sa pag-reforma sa disiplina sulod sa Simbahan.  Sa tanang mga Konsilyo kini mao ang pinakadugay natapos, mipakanaog sa pinakadaghan nga mga dogmatikanhon ug reformatory nga mga decrito, ug mihatod sa daghang kaayohan.

 

XX. FIRST VATICAN COUNCIL (1869-1870 AD)

            Ang Unang Konsilyo Vaticano gipatawag ni Pius IX.  Nagsugod kini niadtong Desiyembre 8, 1869 ug mihangtod sa Julyo 18, 1870, nga maoy formal nga pagtak-op niini.  Gitambongan kini sa 6 ka arsobispo-prinsipe, 49 ka cardinals, 11 ka patriarca, 680 ka arsobispo ug Obispo, 28 ka abbots, 29 ka generals of orders, nga mikabat sa 803 ang tanan.  Gawas sa hinungdanong mga canons labot sa Pagtuo ug sa Constitution sa Simbahan, ang konsilyo mipakanaog sa pagkadili-masayop sa papa kon siya manudlo ex cathedra, i.e., kon ingon nga magbalantay ug magtutudlo sa tanang kristohanon, siya modefinir sa usa ka doctrina labot sa faith and morals nga ipadawat sa tibuok Simbahan.

 

XXI. SECOND VATICAN COUNCIL (1962-1965)

 

            Si Papa Juan XXXIII mitawag sa konsilyo diin 2860 ka mga pangulo ang mitambong.  Ang giatiman sa konsilyo mao ang pagsusi ug pagklaro sa papel sa Simbahan diha sa kalibotan, ecumenismo, ang pagbag-o sa reihiyoso nga kinabuhi, ang kinabuhi ug ministeryo sa mga pari, ug ang papel sa mga layko isip hinungdanon nga magtatampo sa pagmantala sa ebanghelyo.  Gitun-an usab ang pamaagi sa pagpalambo sa liturhiya.  Gisugyot nga ang Misa himoon dili lamang sa linatin kondili sa nagkadaiya nga pinulongan sa mga tawo.

 

 

 

 

 

 

Asa Isugid ang Sala, Ngadto ba sa Dios o sa Pari?

Asa Isugid ang Sala, Ngadto ba sa Dios o sa Pari?

Tagsulat:   Bro. Edwin Ysaal

            Ang ubang mga kristohanong pundok nagtudlo nga ang sala isugid direkta ngadto sa Dios ug dili na kinahanglan nga ipaagi sa pari.  Ania ang ilang basahon:  “Busa karon isugid ang inyong sala ngadto sa Ginoo” (Esdras 10:11).  “Gisugid ko kini sa Ginoo ug gipasaylo niya ang tanan kong kalapasan” (Salmos 32:5).  “Apan kon isugid nato sa Dios ang atong mga sala…” (1 Juan 1:9).  “Walay tawo nga makapasaylo sa sala gawas sa Dios” (Marcos 2:7).  Busa daghan kanila nagtan-aw sa pagkompisal uban ang katahap nga kini usa lamang ka minaomao sa mga kaparian aron mapailawom sa ilang gahom ang katawhan.

 

Agig pagtubag niini, una sa tanan atong gidawat nga ang Dios mao ang tinubdan sa pasaylo ug mahimo niya ang pagpasaylo sa atong mga sala sa laktod nga paagi.  Dili atong katungod ang pagbutang og kinutuban sa gahom ug kaluoy sa Dios.  Ang atong katungod mao ang pagtino kon unsay iyang kabubut-on.  Sa ato nang masayran ang iyang dayag nga kabubut-on ang atong angay nga buhaton mao ang pagtuo ug pagtuman uban ang pagpasalamat sa iyang kaayo.  Busa ang pangutana mao:  Unsa mang paagiha ang gipahigayon sa Dios aron ang atong mga sala mapasaylo?  Ang tubag niining maong pangutana atong makita diha sa mga panudlo sa atong Ginoo.  Si Jesus mianhi sa kalibotan aron pagpasig-uli sa mga makasasala ngadto sa Dios ug aron ang tawo magtubo diha sa grasya ug makabaton sa kinabuhing dayon.   Ang anghel mipahibalo ni Jose “nganli siyag Jesus- kay luwason niya ang iyang katawhan sa ilang mga sala” (Mat 1:21).  Si Jesus namulong, “Kay wala ako moanhi aron pagtawag sa mga matarong, kondili sa mga makasasala” (Mat 9:13).  Si Jesus miangkon nga siya dunay gahom sa pagpasaylog sala, “Karon ipaila ko kaninyo nga ang Anak sa Tawo adunay gahom dinhi sa yuta sa pagpasaylog sala” (Mar 2:10).

 

            Aron sa pagpadayon sa iyang misyon sa pagwali sa Ebanghelyo ug sa pagpadangat sa mga bunga sa pagpanubos ngadto sa katawhan si Jesus nagtukod sa iyang Iglesya (Mat 16:18-19).  Human siya mabanhaw iyang gisul-oban ang iyang mga apostoles sa gahom sa pagpasaylog sala.  Siya miingon, “Ingon nga gipadala ako sa Amahan, ako usab nagpadala kaninyo.  Gisulti niya kini ug unya gihuypan niya sila ug giingnan, ‘Dawata ninyo ang Espiritu Santo, bisan kinsang mga sala nga inyong pasayloon, gipasaylo kini; kon ang ilang sala dili ninyo pasayloon, dili usab kini pasayloon” (Juan 20:22-23).  Si Jesus, uban ang walay sukod nga kaalam sa Dios, wala mogamit og mga pulong nga walay pulos; dili malalis nga niining tungora iyang gihatagan ang iyang mga apostoles sa gahom sa pagpasaylog sala.  Kining maong gahom nga nadawat sa mga apostoles naglakip gayod sa katungdanan sa bahin sa mga makasasala sa pagsugid sa ilang mga sala ngadto sa mga tawo nga gitugyanan sa ministeryo sa pagpasaylo tungod kay unsaon man nila pagkasayod kon unsang mga salaa ang ilang pasayloon o dili pasayloon gawas kon kini isugid ngadto kanila sa makasasala.  Tinuod nga ang Dios lamang maoy makapasaylo sa sala isip tinubdan sa maong gahom apan dili sab ta kabuot sa Dios kon ang maong gahom iyang ipaagi sa iyang mga piniyalan.

 

Dunay mga tawo nga modawat nga ang mga apostoles nakadawat sa maong gahom apan molimod nga ang maong gahom nahipasa ngadto sa ilang mga sumusunod.  Sa laktod, alang kanila ang maong gahom sa pagpasaylog sala nawala pagkamatay sa kataposang apostol ug busa kita karon adto na mosugid direkta sa Dios.  Kini nga hunahuna tin-aw nga sumpaki sa pamahayag ni Cristo nga nagpakita nga iyang gitugyanan og gahom ang mga apostoles, dili sa ilang kaugalingong katakos, apan tungod sa katungdanan nga ilang gihuptan isip mga pangulo sa Iyang Iglesya ug ingon nga iyang mga embahador dinhi sa kalibotan (1 Cor. 4:1, 2 Cor 5:18-20).  Si Jesus miingon, “Busa panlakaw kamo ngadto sa tanang katawhan… Ug hinumdomi!  Ako mag-uban kaninyo hangtod sa kataposan sa kalibotan” (Mat 28:20).  Si Jesus nasayod nga ang mga apostoles,  tungod kay sila mga tawo man, mangamatay.  Busa ang iyang saad nga siya mag-uban hangtod sa kataposan sa kalibotan dili lamang alang sa una niyang mga tinun-an kondili ngadto sa Iglesya nga iyang gitukod nga mahitungod niini siya usab namulong nga bisan ang ganghaan sa impyerno dili makadaug niini (Mat 16:18).  Ang mga apostoles tin-aw nga nasayod nga ang ilang ministeryo magpadayon tapos sa ilang pagbiya niining kalibotana busa nagpili sila og mga tawo nga mosunod kanila ug ila silang gisul-oban sa samang gahom nga ilang nadawat gikan kang Cristo (Buh 13:1-3, Tito 1:5, 1 Tim 4:14, 5:22).

 

Dunay moingon:  “Mituo ako nga ang Dios lamang ang makapasaylo sa sala.  Ang mga pari tawo lamang sama kanako ug makasasala usab.  Busa wala silay gahom sa pagpasaylo sa sala sama kanato.”  Mangutana kita sa atong higala:  Dili ba diay ang Dios makahimo sa pagpasaylo kanato pinaagi sa mga tawo nga iyang gitugyanan sa gahom sa pagpasaylo?  Ang pangulo sa atong nasod makahimo sa pagpasaylo sa usa ka binilanggo dili sa iyang kaugalingong katakos kondili tungod sa katungdanan sa pagka-pangulo nga anaa kaniya ang maong gahom.  Sa samang paagi ang usa ka pari sa iyang kaugalingon walay gahom sa pagpasaylog sala apan isip tinugyanan sa Dios makahimo siya sa pagpasaylo.  Si San Pablo miingon, “Ang among katakos naggikan sa Dios” (2 Cor 3:5).

 

Apan dili ba diay mahimo ang pagsugid sa atong mga sala direkta ngadto sa Dios?  Kon ang mga tawo sa kasagaran makahimo sa pagsugid ngadto sa Dios sa tago ug makadawat sa iyang pasaylo, walay magtagad sa pagsugid sa ilang mga sala ngadto sa mga tinugyanan sa Dios.  Sa ikaupat ka gatusan ka tuig si San Augustine, ang Obispo sa Hippo, mipasidaan:  “Walay si bisan kinsa nga moingon sa iyang kaugalingon, maghinulsol ko ngadto sa Dios sa tago; ako kining buhaton ngadto sa Dios lamang.  Kon mao wala ba diay bili ang pag-ingon ni Cristo, ‘Ang inyong hubaran sa yuta, hubaran sa langit?’  Wala ba diay bili ang paghatag sa mga yawi ngadto sa iyang Iglesya?  Ato bang kawangon ang Ebanghelyo, kawangon ba nato ang mga pulong ni Cristo?”

 

Daghan usab ang moingon nga tungod sa kasayon sa pagdawat sa pasaylo diha sa kompisalan makapadasig kini sa pagpakasala, nga ang gipahimug-atan pag-ayo mao ang tulomanon inay ang tinuod nga paghinulsol diin diha magsugod ang pagbag-o.  Kini nga katarungan nagsukad sa kakulang sa pagsabot sa tinuod nga essensya sa sacramento sa pagkompisal.  Ang Sta. Iglesya nagtudlo nga walay kapasayloan sa sala gawas kon dunay paghinulsol ug tumong sa pagbag-o sa bahin sa makasasala.  Karon atong nasayran nga ang katoliko nga pamaagi nagkinahanglan usab sa kinasingkasing nga paghinulsol isip kondisyon alang sa pagpasaylo sama sa gitudlo sa mga protestante.  Apan dugang pa niana gikinahanglan pa gayod ang pagsugid sa iyang mga sala sa walay lipodlipod ngadto sa pari nga nagrepresentar ni Cristo.  Asa may mas sayon niana?  Dugang pa dili malalis nga ang mga katoliko nga nagpahilayo sa ilang kaugalingon sa kompisalan sagad mao kadtong nagpadayon sa pagpakasala ug sila nga kanunay nga miduaw sa kompisalan maoy nakasinati sa kabag-ohan sa ilang kinabuhi.

 

Ang kasaysayan, diha sa mga sinulat sa unang mga pangulo sa Iglesya, nagmatuod nga ang pagsugid sa sala aron makabaton og pasaylo gibansay sukad sa unang mga kapanahunan sa kristyanidad.  Busa ang pig-ot og pangisip nga moingon, “Ang kompisal imbento sa mga kaparian aron paghawid sa katawhan” nagpakita sa iyang kawalay alamag sa kasaysayan ug sa iyang dili makatarunganon nga paghukom.  Ang atong ikatubag sa maong tigsaway mao, “Kon imbento pa kini sa kaparian, nganong gipailawom man nila ang ilang kaugalingon sa maong kasugoan?”  Sa pagkatinuod, ang mga pari, mga Obispo ug bisan ang Sto. Papa kinahanglan usab nga mosugid sa iyang mga sala ngadto sa laing pari nga naghupot sa maong gahom.

 

Ang mga teksto nga sagad gamiton sa atong mga kaigsoonan nga nahimulag kanato sa pagtuo igo lamang nagtug-an nga ang Dios mao ang tinubdan sa pasaylo (sama sa Mar 2:7) apan dili kini makatabon sa laing kamatuoran nga ang maong gahom gitugyan sa Dios ngadto sa mga tawo nga iyang gipili alang sa ministeryo sa pagpasig-uli (Juan 20:22-23, 2 Cor 5:18-20).  Ang paghinulsol sa atong mga sala atong himoon ngadto sa Dios diha sa kinahiladman sa atong kasingkasing apan ang tinagsa-tagsa nga pagsugid atong himoon ngadto sa iyang mga tinugyanan sa gahom sa pagpasaylo.  Ang Dios dili na kinahanglan nga sugiran pa sa atong mga sala kay ang tanan natong kasal-anan wala matago gikan kaniya (Salmos 69:5).  Ang giingon nga pagsugid sa sala ngadto sa Dios adto itug-an sa mga tinugyanan sa Dios (Jos 7:19, Eccl 5:6, 1 Sam 15:24-25, 2 Sam 12:13-14, Buh 19:18, 2 Cor 5:18).

 

 

 

Atong Tubag Ngadto sa mga Sabadista

Atong Tubag Ngadto sa mga Sabadista

ni:  Bro. Ramon Gitamondoc

 

 

            Ang mga Seventh Day Adventists (SDA) nagtudlo nga usa sa timaan sa matuod nga katawhan sa Dios mao sila nga nagbantay sa iyang mga sugo ug nalakip niini ang pagbantay sa adlawng Sabado nga Igpapahulay.  Niining maong articulo, atong hatagan og tubag ang mga bahin sa Bibliya nga sagad kutloon sa mga SDA aron pagpamatuod sa ilang doctrina.

 

Wali sa SDA: 

Ang pagbantay sa adlawng igpapahulay nagpadayon tungod kay bisan didto sa bag-ong langit ug bag-ong yuta kining maong sugoa pagabantayan gihapon.  “Maingon nga ang bag-ong langit ug bag-ong yuta, nga akong pagabuhaton, magpabilin, nag-ingon ang GINOO, ang imo usab nga kaliwat ug ang imong ngalan magpabilin” (Isa 66:22).  “Ug kini mahitabo gayod, nga gikan sa usa ka bag-ong bulan ngadto sa laing bag-ong bulan, ug gikan sa usa ka igpapahulay ngadto sa laing igpapahulay, ang tanang unod moanhi aron sa pagsimba sa akong atubangan, nag-ingon ang GINOO” (Isa 66:23).

 

Atong Tubag:

Kining maong teksto wala maayo sa pagsabot sa atong mga kaigsoonan nga SDA.  Ang bersikulo 23 nag-ingon nga ang katawhan sa Dios magsimba gikan sa usa ka igpapahulay ngadto sa laing igpapahulay.  Wala ingna nga ang katawhan sa Dios magsimba atol sa usa ka igpapahulay ug sa sunod nga igpapahulay.  Ang yano nga gipasabot sa maong teksto mao ang walay hunong nga pagsimba dili kay pagsimba sa adlawng Sabado lamang.  Ug nganong ang adlawng igpapahulay man ang gigamit aron sa pagbahin sa walay hunong nga pagsimba?  Sa yano nga katarongan nga ang maong basahon gisulat ni Propeta Isaias alang sa mga Israelitas nga nagbantay sa adlawng igpapahulay.  Natural lang nga mogamit siya og mga paghulagway nga ilang masabtan.  Apan dili sakto ang paghubad niini nga teksto aron pag-angkon nga ang igpapahulay pagabantayan pa didto sa bag-ong langit, tungod kay dili kini ang gipasabot sa maong teksto.

 

Kon atong hinayon sa pagbasa ang Isa. 66:23 kini nag-ingon, “gikan sa usa ka igpapahulay ngadto sa sunod.”  Unsaon man nato sa pagsabot pananglit dunay moingon, “Ang Katin-awan sa Pagtuo (ulohan sa programa) isalida sa CCTN matag Mierkules sa gabii, ug gikan sa usa ka Mierkules ngadto sa sunod ako kining gipaabot uban ang kahinam”?  Moingon ba kita nga siya nagpaabot lang matag adlawng Mierkules, o ato bang sabton nga siya naghinamhinam nga nagpaabot niini kada-adlaw?  Ginawi ang yanong panabot, atong masabtan nga dili lang kay nagpaabot siya sa mga Mierkules lamang kondili nga mapadayonon ang iyang pagpaabot gikan sa karon nga Mierkules hangtod sa sumad.  Busa nganong lainon man sa pagsabot sa mga SDA kining maong teksto?  Nganong kinahanglan man nga dinhi ang “gikan sa usa ka igpapahulay ngadto sa sunod” hubaron man nga “atol sa usa ka igpapahulay ug sa sunod,” nga sa yano nga pagkasulti lahi man ang gipasabot niini?

 

Dugang pa, ang maong teksto nagkanayon usab, “gikan sa usa ka bag-ong bulan ngadto sa sunod.”  Anaay tulo ka grupo sa pagsaulog diha sa Daang Tugon- ang mga tinuig nga kasaulogan (Pagsaylo, Pagpamayad sa mga Sala, uban pa) ug anaa usab ang binulan nga mga kasaulogan (ang pagbantay sa bag-ong bulan sa unang adlaw sa lunar month cycle), ug anaa ang sinimana nga mga kasaulogan (ang ikapitong adlaw nga igpapahulay).  Kon sumala sa pagsabot sa mga SDA sa Isa 66:23 nagpadayon pa ang igpapahulay nga Sabado ang mao gihapon nga teksto nagpakita nga kinahanglan usab diay nga saulogon nato ang bag-ong bulan.  Nganong bisan ang mga SDA wala man mosaulog sa bag-ong bulan?  Unsa may kalainan, sanglit ang maong teksto naghisgot man sa duha?  Sa pagkatinuod, ang mga pagsaulog sa Daang Tugon matinuig man, mabinulan, o masinimana gitapos na kining tanan ni Cristo diha sa iyang kamatayon sa krus.  Usa sa mga unang erehiya nga gibadlong ni San Pablo mao kadtong mga judio nga nangakabig sa pagka-kristyano ug buot nila nga ipatuman ang mga tulomanon sa tinohoang judaismo ngadto sa mga kristyano.  Si San Pablo miingon, “Gipapas niya ang tanan tang mga utang lakip ang mga kasabutan bahin niini ug giwagtang niya ang tanan pinaagi sa paglangsang niini didto sa krus… Busa ayaw ninyo itugot nga may magsaway kaninyo sa inyong kan-on o imnon, o bahin sa mga adlaw nga balaan, o sa pangilin sa bag-ong bulan, o bahin sa Adlaw nga Igpapahulay.  Kining tanan mga landong lamang sa mga butang nga umaabot, apan ang katumanan mao si Cristo” (Col 2:14-17).

 

 

 

Ang Dating Daan

Ang Dating Daan

By Ben Douglass

 

Wala gayoy bag-o dinhi sa kalibotan.  Moingon sila, ‘Tan-awa, aniay bag-ong butang!  Apan dili kana bag-o.  Diha na kana sa wala pa gani kita matawo” (Ecclesiastes 1:9-10).

 

Sa dihang akong nasayran ang pagtungha ug kalihukan sa The Church of God International ni Mr. Eliseo Soriano, nga iyang gimantala pinaagi sa iyang mga programa sa television Ang Dating Daan, ang unang misantop sa akong hunahuna mao nga makapahibulong ang pagtawag sa usa ka pundok nga Ang Dating Daan samtang 30 ka tuig pa lamang ang gidugayon niini.  Hinuon, sa mas gipalapad nga pagtuon sa iyang kaagi ug sa unod sa panudlo ni Mr. Soriano, akong naamgohan nga dili diay ingon niini.  Kondili tungod kay kini matuod nga karaan nga dalan, apan dili sa paagi nga gihunahuna ni Mr. Soriano.  Tungod kay kini mao ang dalan nga gisubay sa mga Mormons, sa mga Saksi ni Jehovah, ug daghan pang susama nga grupo:  usa ka makadani nga pangulo moangkon nga dunay directa nga revelasyon motuis sa Kasulatan, way puas sa pagwali, ug uban sa dili-kalikayan nga mga circumstansya, mihimo sa pagdani og igong gidaghanon sa mga sumusunod ngadto sa kalaglagan.  Ang pangangkon ni Soriano sayon kaayo nga ipakita nga sayop, hilabihan ka-klaro nga walay hinungdan, ang iyang kawalay hibangkaagan sa paghubad sa Kasulatan, ug ang iyang pagsumpaki sa iyang kaugalingon dayag kaayo, nga ang makabasa niining maong sinulat makaila kaniya nga usa ka mini nga propeta.  Unahon nato pagsubay ang gigikanan niining maong pundok.

 

Usa ka Hamubo nga Kasaysayan sa The Church of God International

 

Ang dili motabang kanako sa pagtigom, nagpatibulaag” (Mateo 12:30).

 

Ang pagkabahinbahin mao ang sakit sa tanan nga mibulag gikan sa matuod nga Iglesya.  Sa higayon nga dunay mga tawo nga mobulag gikan sa Simbahan aron sa pagsunod sa nagbalibali nga hangin sa pagtulon-an nga ilang hiuyonan, wala nay mohiusa nila sa usag-usa.  Busa, sa higayon nga ang usa ka sakop mosangpot ang dili masulbad nga panagbangi batok sa nagdumala sa usa ka nahimulag nga pundok, o dili ba kaha buot lang makabaton og gahom ug autoridad nga wala ihatag kaniya, ang nag-unang pagsiak masundan pa sa laing pagsiak, ug mopadayon ang pagkabahinbahin.  Mao kini ang sugilanon nga nagpaluyo sa Ang Dating Daan.  Kining pagdaghan sa mga pundok-pundok susama sa kagaw mga modaghan pinaagi sa pagkapikaspikas.

 

Ang sugilanon nagsugod kang Felix Manalo, nga mibiya sa Iglesya Katolika sa batan-on pa siya.  Misulay siya sa mubo nga panahon sa usa ka culto nga gitawag og Colorum nga miangkon nga dunay directa nga revelasyon gikan sa Dios, unya mipasakop sa Methodist Episcopal Church ug nahimo nga usa ka ministro.  Samtang naghimalatyon ang iyang inahan nga usa ka katoliko iyang kining gihikawan sa kataposang sacramento.1  Nahimo usab siya nga Presbyterian nga ministro sa mubo nga panahon, dason mibiya niini aron magpasakop sa Christian Missionary Alliance, nga nakapabilib kaniya tungod sa ilang pagbunyag pinaagi sa pagtusmaw ra gayod.  Unya mibalhin na usab siya og pundok tapos malupig sa debate sa usa ka Seventh Day Adventist nga ministro.  Mibiya usab siya sa pagka-Sabadista human siya makahukom nga sayop ang ilang pagbantay sa Sabado nga Igpapahulay, ug sa mubo nga panahon misulay sa ateismo ug agnosticismo.  Sa kataposan, sumala sa asoy diin nahimo niya pagpatuo sa iyang mga sumusunod, sa Nobyembre 1913 nag-inusara siya sulod sa tulo ka adlaw ug gabii sa pagtuon sa Bibliya ug migula nga kombinsido nga siya ang kataposang mensahero, ang gipadala sa halayong silangan nga gitagna sa Pin 7:2-3; Isaias 43:5-6; 46:11; 41:9-11.  Niadtong 1914 nagtukod siya og pundok nga sa kaulahian miangkon nga ang mga protestante mga mitalikod sa pagtuo (apostates), ug nga ang iyang pundok mao ang matuod nga iglesya ni Cristo nga gawas niini walay kaluwasan.2  Sa Agosto 1919 iyang giduaw ang tanan local nga congregasyon sa wala pa siya mobiya paingon sa Estados Unidos diin didto siya mipuyo sa Berkeley, California.  Matod pa, didto giwadwad niya ang iyang kaugalingon sa pagtuon sa Bibliya ug sa pag-eskuyla sa usa ka tunghaan sa relihiyon.3 

 

Samtang didto siya sa halayo ang iyang pundok nanganak sa apohan sa Ang Dating Daan, sa dihang duha sa iyang mga tinun-an nga iyang gisaylohan sa ordinasyon, si Teofilo Ora ug Januario Ponce, nagtukod og kaugalingon nilang pundok nga gitawag og Iglesia Verdadero de Cristo ug midagit ug daghan gikan sa iyang panon uban ang pasangil sa imoralidad.  Subay sa kinaiya niining maong misiak nga pundok nga napanunod niini sa iyang pagsugod, sa wala madugay gianak niini ang amahan sa Ang Dating Daan pinaagi sa laing pagsiak.  Si Nicolas Antiporda Perez mitukod sa Iglesia nga Dios kay Kristo Hesus, Haligi at Suhay nga Katotohanan, ug midani og ubay-ubay nga mga sumusunod.  Sa bisperas sa ika-17 anyos ni Eliseo Soriano, gidala siya sa iyang mga ginikanan aron sa pagpamati sa usa sa mga wali ni Nicolas Perez mahitungod sa matuod nga Iglesya sa Dios sumala sa Bibliya ug naagni si Soriano.  Gibunyagan siya ni Perez, ug gihimo siya nga ministro, ang bugtong laing ministro sa maong pundok.  Busa, si Soriano naghunahuna nga inigkamatay ni Perez siya ang mosunod sa pagkapangulo sa maong pundok.  Apan sa pagkamatay ni Perez, si Levita Gugulan nga usa ka babaye ang milabni sa katungdanan5, ug si Soriano, subay sa batasan, misugod ug laing siak nga pundok.  Mipasangil siya nga gipalagpot sa iyang mga kauban kinsa “tinukmod sa hilabihan nga kahakog sa gahom mihimo og dautan nga panagsabot batok kaniya ug milusad og pamaagi aron sa pagdaut kaniya.”6  Dili nako ipangutana ang katinuod niini nga pamahayag, tungod kay dili makapahibulong ang tinonto tali sa mga sakop sa matag habig.

 

Si Soriano miangkon pa gayod nga kini nahitabo agig katumanan sa Zacarias 13:8-9, usa ka pangangkon nga susama kadili-katohoan sa giangkon ni Manalo nga siya mao ang anghel gikan sa silangan nga gihisgotan sa Pinadayag 7.  Ang Zacarias 13:7 kalabot sa pagpatay kang Cristo (basaha ang Mat. 26:31) ug ang nagsunod nga duha ka bersikulo kabahin sa panlutos batok sa unang kristohanong pundok.  Ang paggamit ni Soriano niini aron idapat sa iyang gamay nga panon nga ulahi ra kaayo nga mibutho usa ka binoang.  Makita nato unsa ka sayon ang giagian nga ‘panlutos’ ni Soriano kon itandi sa giagian sa unang kristohanong pundok.  Ang unang mga kristyano gikuniskunis sa mga liyon samtang ang mga pagano mibiaybiay kanila; si Soriano nakiha, ug napildi.  Sila gilansang sa krus; si Soriano sa makadiyot gipalagpot sa telebisyon.  Sila gipapili sa paghalad ngadto sa mga yawa o lunggoan sa ilang ulo;  ang pagkatawo ni Soriano usahay sawayon sa mga ministro kinsa iya ra usab nga gi-ataki.  Kini, kon itandi sa giagian sa mga kristyanos, hayahay ra kaayo.

 

Ang sunod nga hitabo mao nga si Bro. Eli, nga maoy naandan nga pagtawag kaniya, mi-rehistro sa iyang pundok sa ngalan nga Iglesia ng Dios kay Kristo Hesus, Haligi at Saligan ng Katotohanan, nga hapit magpariha sa ngalan sa pundok ni Gugulan, diin usa ra ka pulong (suhay) ang giilisdan (saligan).  Dili katingad-an nga si Gugulan mikiha niya, ug ang Korte Suprema mihukom pabor ni Gugulan.  Busa giusab ni Soriano ang ngalan sa iyang pundok ngadto sa Iglesia Ni YHWH at ni YHWSA HMSYH, ug sa kataposan ngadto sa Members Church of God International.7  Mahulog kini nga kataw-anan tungod kay sa usa sa iyang mga wali nga gibutang sa website sa Ang Dating Daan, si Soriano misaway sa mga Saksi ni Jehovah tungod sa ilang paghupot ug daghang mga ngalan diha sa ilang kasaysayan, ug siya mi-insister nga ang matuod nga ngalan sa matuod nga iglesya mao ang Iglesya sa Dios kay Cristo Jesus, ug kon ang usa ka pundok wala magdala niining ngalana dili kini iya sa Dios.8  Uban ang kahinam, akong gipaabot ang pag-angkon ni Soriano nga ang iyang pundok wala motukma sa iyang kaugalingong ilhanan aron mahimong tinuod.

 

Bisan pa sa iyang dili maayo nga gigikanan, mga kaso nga giagian, ug pagsumpaki sa iyang kaugalingon, nakahimo gihapon si Soriano sa pagkabig sa ubay-ubay nga sumusunod, ug lakip niini ang kanhi mga katoliko.  Dayag usab nga maayo siyag memorya, ug mopahingangha sa iyang tigpaminaw sa abilidad sa pagkutlo sa mga teksto sa Bibliya nga walay basabasa.  Gani usa sa iyang programa nag-ulohan man og “Itanong mo kay Soriano, Bibliya ang Sasagot.”  Apan klaro usab kaayo nga wala niya hisabti pag-ayo ang daghan sa iyang gisag-ulo, nga inyong masayran dinhi niining maong articulo.  Si Soriano usa gayod ka makadani nga magwawali kon atong tan-awon ang pagdayeg kaniya sa iyang mga tinun-an.9  Iya sab nga gisakyan ang gubot nga kahimtang nga tinohoanon pinaagi sa iyang kanunay nga pagsaway batok sa mga mini nga magwawali, mga lobo nga nagsul-ob sa bisti sa karnero, kansang tuyo mao ang pagpanapi inay ang kaayohan sa ilang panon.  Busa usa siya ka batobalani alang niadtong dis-contento ug naghambin og kahiubos sa ilang gipasakopan nga pundok, nga andam mamati ngadto sa tawo nga miangkon nga siya matuod nga nahigugma kanila, ug nga siya “mao lamang ang bugtong mabuot ug matinud-anon nga ebanghelista”10 nga nagtagad kanila ug buot mogiya kanila sa kaluwasan.  Si Soriano mogamit usab og dili maayo nga paagi sa pakiglantugi, sama sa pagbugalbugal, paghimo og debate sa iyang dapit diin ang mga nanan-aw makahugyaw batok sa iyang kaatbang, ug pag-record sa gisulti sa iyang kaatbang aron iyang i-replay ngadto sa iyang tigpaminaw dason commentaryohan nga kini nagkasumpaki.11  Sa kataposan, iyang nabatasan ang pag-ataki personal, ug paghimaraot sa tanan nga mibiya sa iyang pundok.12  Sa kinatibuk-an, iyang gigamit ang mga pamaagi sa usa ka culto.

(Sumpayan pa)

Endnotes: 

 

1) Isabelo Crisostomo, “Felix Y. Manalo and the Iglesia ni Cristo,” Pasugo (Manila: May-June 1986)

2) Catholic Answers, “Iglesia ni Cristo” http://www.catholic.com/library/Iglesia_Ni_Cristo.asp

3) Crisostomo, op. cit.

4) Ang Dating Daan, “Our Presiding Minister” http://www.angdatingdaan.org/about/about_ministers.htm

5) The Bereans, “Ang Dating Daan” http://www.thebereans.net/prof-add.shtml

6) Ang Dating Daan, “Church History” http://www.angdatingdaan.org/about/about_chistory.htm

7) The Beareans, op. cit.

8) Eliseo Soriano, “The Official Name of the Church in the Bible” http://www.angdatingdaan.org/biblicaltopics/bib_religion_2_pf.htm

9) See, for example, the articles “Super-Preacher in Our Times” and “Nobody Does It Better” in The Old Path Magazine, Vol. 1 No. 3 2005.

10) Ang Dating Daan, “What is ‘Ang Dating Daan’?” http://www.angdatingdaan.org/about/about_faq.htm

11) The Bereans, op. cit.

12) “By this world’s standards, it is not surprising that those being expelled would group together where they are tolerated. As bonus for them, they get the chance to tell the world in their own terms that they are innocent, in effect making their excommunication appear an injustice. From their appearances alone on television one could tell, they have gone back to the ways of this world – cutting their hair, using make up, dressing immodestly, and from their mouths speak out lies about those they said they believed in before. Rather than engaging in self-introspection to see where they have gone wrong and in humility ask pardon from God, they have preferred to attend to what this world would think about them, never mind God. Now come the cosmetics to supposedly blot out or suffocate the reasons why they were expelled. In so doing, they resort to all sorts of shenanigans” (Ang Dating Daan, “Three Colors of Death Green & White & Red,” The Old Path Magazine Vol. 1 No. 3 2005).

 

 

 

DID JESUS’ GODHEAD DIE ON THE CROSS?

DID JESUS’ GODHEAD DIE ON THE CROSS?

By:   Atty. Miguel L. Abas

CFD National President

            Not few Christians believed and taught that Christ’s Godhead died on the cross.  This belief may be attributed to their failure to grasp fully the doctrine on “Hypostatic Union.”

 

So what is “Hypostatic Union”?  By Hypostatic Union, we mean the union of divine and human natures in the second person of the Holy Trinity, our Lord Jesus Christ.  As such, Jesus possesses two natures, human and divine.  He is both God and man.  These two natures are joined but not mixed in one divine person of Christ.  The fundamental teaching of the Church on the subject is clear.  “The Latin Fathers, principally under the influence of Tertullian, came to a clear Trinitarian and Christological terminology as follows:

 

‘Videmus duplicem statum (=naturam), non confusum, sed conjunctum in una persona, Deum et hominem Jesum’, which means, “We hold a double state (nature), not mixed with one another but joined in the one person, the God and man Jesus (Fundamentals of Catholic Dogma, by Dr. Ludwig Ott, p. 144).

            Jesus redeemed us through his sacrifice on the cross as Divine Person, not only as man, but His Divinity, as well.  But while His Divinity concomitantly joined in the sacrifice as the essence for the mystery of salvation, the same was not subjected to death.  The reason is simple.  According to St. Paul, “That thou keep the commandment unto the coming of our Lord Jesus Christ, who is the Blessed and only Mighty, the King of kings, and Lord of lords; WHO ONLY HATH IMMORTALITY (emphasis supplied),  and inhabiteth light inaccessible…” (1 Tim. 4: 14-16).  So there is a nature in Christ which is immortal and that is His Divinity.

 

Further, the Church teaching in regard to these two natures in Christ, is stated more clearly when it said, “It follows from the essence of the Hypostatic Union, that while on the one hand things pertaining to both the Divine and the human nature can be attributed to the person of Christ, on the other hand, things specifically belonging to one nature (as man) cannot be predicated to the other nature (as God).  The rule is not valid if there be reduplication.  By reduplication the concrete term is limited to one nature.  Thus, it is false to say that ‘Christ has suffered as God.’  (Fundamentals of Catholic Dogma, by Dr. Ludwig Ott, p. 159).

 

Finally, “the 3rd General Council of Ephesus (year 431) confirmed the Twelve Anathematism of St. Cyril of Alexandria…  They were later recognized by Popes and Councils as the expression of the Church doctrine of Faith.  The main content is the following:

 

a)      x x x

b)      x x x

c)      The human and Divine activities predicated of Christ… may not be divided between two persons or hypostases, the man-Christ and the God-Logos, but must be attributed to the one Christ, the Logos become Flesh.  It is the Divine Logos, who suffered in the FLESH, was crucified, died, and rose again” (Fundamentals of Catholic Dogma, by Dr. Ludwig Ott, p. 142).

 

            To this, St. Peter has confirmed the above truth when he said, “Because Christ also died once for our sins:  that he might offer us to God, being put to death indeed in the flesh, but enlivened in the spirit” (1 Peter 3:18).

 

So, the official teaching of the Catholic Church is, that Christ through His flesh (human nature), suffered and died on the cross, not his Divinity.  Thus as quoted above, if it is false and erroneous to say that Christ has suffered as God, more so, would it be false and erroneous to say that Christ has died as God.

 

Note:  Scripture citations are quoted from the Douay & Rheims Version of 1935.

 

 

NGANONG ANGAY’NG IBASURA ANG RH BILL?

NGANONG ANGAY’NG IBASURA ANG RH BILL?

Hinikay ni Bro. Celestino “Lesty” F. Cubol

Catholic Faith Defender

Black Nazarene Chapter, Cagayan de Oro City

 

 

Ang mga sakop Simbahang Katoliko – ma-obispo man, ma-pari, o ma-laygo – adunay dakong katungod ug kaakuhan sa pagpadayag ug pagsangyaw diha sa publiko sa ilang gitawag og moral beliefs batok sa unsa mang tawhanong kalihokan, ilabina diha sa talandugon kaayong mga desisyon sa pag-umol og mga balaod nga makaapekto ug makaguba sa kinabuhi ug moralidad sa tawo.

Walay kasupakan diha sa prinsipyo “Separation of Church and State” alang sa usa ka Pilipino, o usa ka sakop sa Simbahang Katoliko, ang pagpadayag sa iyang hunahuna ug pagbati kabahin sa pagka-imoral sa abortion, homosexual acts, paggamit sa mga artificial contraceptives, pag-legalize sa divorce ug same sex marriage, ug uban pa – ug kon kini pagahimoan og mga lakang alang sa pagmugna og balaudnon, executive decrees, o dili ba kaha, judicial pronouncements.

Ug kining maong katungod ug kaakuhan nga akong gihisgotan, nabatunan usab kini sa mga sumusunod sa ubang mga relihiyon, sama sa mga Protestante, Islam, Judaism, Hinduism ug uban pa.

Ang mga otoridad ug mga sakop sa Simbahang Katoliko wala manghilabot sa mga kalihokan sa gobyerno. Mibarog ang Simbahan tungod sa IMORAL nga isyu nga giatubang karon sa Reproductive Health (RH) Bill nga hugtanong giduso karong panahona sa Palasyo sa Malacañang, ug pipila ka mga magbabalaod sa Kongreso.

Mao may kanunay nga gipasiatab sa mga pro-RH Bill, nga dili kuno angay nga manghilabot ug mobabag ang Simbahan sa lakang sa gobyerno sa pagpalabang sa maong balaodnon, kay tataw kaayo ang nakalatid sa Article II, Section 6 sa 1987 Philippine Constitution, nga adunay panabulag sa Simbahan ug sa estado.

Dili man ko abugado, apan alang kanako, wala na kinahanglana pa ang lawom nga pagtuon sa balaod aron mapasabot nato ang sangputanan niining isyuha. Aniay pipila ka mga punto nga akong ipasupot aron sa paghatag og husay niining isyu nga gisakyan sa mga pro-RH Bill. Una, diha sa prinsipyo sa “Separation of Church and State,” wala may usa relihiyon nga rekognisar ang estado aron maoy modominar diha sa pagpadagan sa panggobyerno. Ikaduha, wala nangayo’g badyet ang Simbahan diha sa gobyerno alang sa iyang misyon ug kalihokan. Ug ang ikatulo, dili man ang mga pangulo sa Simbahan ang nagpadagan sa pangagamhanan sa Pilipinas.

Kining mga puntoha maoy ugat-hinongdan nganong gibulag ang Simbahan ug ang estado tungod kay kaniadto nag-usa pa man ang duruha, diin ang mga otoridad Simbahan maoy nagdominar ug nagdumala sa gobyerno sibil. Ngani karong panahona, aduna pay mga nasod sa kalibotan nga nag-usa pa ang ilang simbahan ug ang ilang estado – sama sa mga Arab ug Islamic countries.

Sa laing bahin, dili gayod absoluto ang panabulag sa Simbahan ug sa estado. Kay ang Simbahan gigamit man sa gobyerno sa pagproseso sa mga marriage contract ug mga birth certificate nga trabaho man unta kini sa gobyerno. Ug kung adunay dautang mga panghitabo sulod sa Simbahan – sama panaglit sa krimen – mahimo mang mohilabot o misalgar ang gobyerno.

Ug labaw sa tanan, walay probisyon sa atong balaod nga nagdili sa usa ka otoridad, o sakop sa Simabahan sa pagpadayag sa iyang makitang sayop diha sa gobyerno. Ang usa ka obispo, o pari, usa gihapon ka Pilipino ug usa ka lumolopyo niining nasura, ug may katungod sa pagpadayag ug pagsangyaw sa iyang pagbati, pagtuo, hunahuna, ug uban pa, kay gigarantiyahan man kini sa atong Konstitusyon – sa Bill of Rights.

Ug ang Simbahang Katoliko, ingon nga pundok nga tinukod ni Ginoong Jesu-Cristo, aduna siyay gahom ug dakong kaakuhan diha sa iyang social teaching ug prophetic mission sa pag-denounce o pagbadlong sa unsa mang mga evil acts ug daotang mga panghitabo  diha sa katilingban, ug labaw sa tanan, diha sa panggobyerno. Kung wala pa nagpakabana ang Simabahan, unsa na kahay nahitabo ug dangatan niining nasura?

Karon, aniay pipila ka mga mahinongdanon, ug bug-at nga mga punto nganong angay nga ibasura kining kontrobersiyal nga Reproductive Health Bill. Ako kining nakutlo gikan sa mga panid sa lindog ni Rev. Fr. Alberto S. Uy sa Saint John Vianney Theological Seminary.

  1. GIPASANGIL SA GIDAGHANON SA MGA PILIPINO ANG HINONGDAN SA KAPOBREHON SA NASOD.  Ang pagkapobre sa atong nasod adunay daghang katarungan ug hinongdan. Kini sama sa katapol, kalulang sa edukasyon, kawalay kahigayonan sa pag-angkon sa maayong trahano, sayop nga pagpadagan sa gobyerno, ug uban pa. Dinhi sa Pilipinas, ang labing dakong hinongdan sa kakabos sa katawhan dili ang gidaghanon sa mga tawo kun populasyon, kondili ang pagpanghukhok ug pagpangawat sa mga pulitiko diha sa panudlanan sa gobyerno. Sumala sa mga respetadong world organizations, ang atong nasod mawad-an og kapin kun kulang sa 400 bilyones pesos matag tuig tungod sa graft and corruption. Kon wala unta kawkawa, ug kon gigamit pa unta sa maayong paagi ug nadapat sa husto ang maong kwarta sa atong gobyerno, dili na unta mag-antos ug dili na madisgrasya o mamatay tungod sa tumang kalisdanan ang daghang mga inahan ug mga kabataan dinhi sa atong nasod.

Dili ang Simbahan ang angay’ng tulisukon, pasanginlan ug basulon sa mga social problem nga giatubang karon sa atong nasod. Kay kaakuhan man sa atong gobyerno ang pagsulbad niining mga problema nga giatubang sa atong sosyedad – sama sa kalisdanan, kawalay trabaho, kakulang sa edukasyon, pagmahal sa presyo sa mga batakang palaliton, ug uban pa.

 

Ngani sa America, nga giingong 98% sa mga kakabayen-an ang migamit og artificial contraceptives, mas nagkadaghan man hinoon karong panahona ang ihap sa pamilyang gipanggutom o naglisod. Sa kamatuoran, halos midoble ang gidaghanon sa mga pamilyang nagpahimulos o nagsalig na lamang sa Emergency Food Program (EFP) sa ilang nasod, gikan sa tuig 2007 hangtod 2009. Base sa pagtuon sa US Department of Agriculture, ang ihap sa mga gipanggutom misaka na sa dul-an sa 5.6 million gikan sa 3.9 million ka mga pamilya. Nautingkay ug nadiskobrihan ang nasangpit nga figure gumikan sa gihimong pagtuki Kongreso sa America sa dugang pundo sa Food and Nutrition Assistance Program sa ilang nasod, alang sa mga pobre nilang katawhan.

 

  1. 2.      WALA MAGLANTAW SA TINUOD NGA KAHIMSOG SA TAWO. Ang RH Bill nagdasig sa artificial contraception – nga napamatud-an nang makadaot sa espirituhanon ug lawasnong kinabuhi sa tawo. Diha sa espirituhanong bahin, ang artificial contraceptives maoy makaagni, ug mahimong behikulo sa daghang imoral nga mga binuhatan – sama sa premarital sex, adultery, abortion, promiscuity, ug ang panagbulag sa managtiayon, o ang pagkatay-og ug pagkalusno sa pundasyon sa pamilya. Samtang diha sa lawasnong aspeto, ang pills, depo-provera injectable, IUD ug uban pang artificial birth control methods, adunay daghang mga side-effects sama sa abnormal nga pagdugo-dugo sa mga kababayen-an, pagtaas sa blood pressure, ectopic pregnancy, sakit sa kasingkasing, ug labaw sa tanan, kanser sa taguangkan ug sa suso sa inahan.

 

  1. 3.      HINONGDAN SA ABORSIYON. Ang RH Bill magdasig ug hugot nga nagduso sa artificial birth control methods sama sa pills, IUD ug depo-provera injectable nga gitawag og mga “abortifacients.” Isipon kini nga abortifacient tungod kay ang mga artificial contraceptives makalaglag sa bata nga atua migitib sa sabakan sa inahan. Kini nga punto hugot kining gipanghimakak sa mga supporter ug nag-propagate sa RH Bill, tungod kay alang kanila, ang kinabuhi sa tawo magsugod dili sa panahon sa conception o panagtagbo sa binhi sa lalaki ug sa itlog sa babaye, kondili, diha na kuno sa implantation, o sa higayon diin motapot na ang fertilized egg didto sa sabakan sa babaye. Apan sa pagtuong Katoliko, ang kinabuhi nagsugod diha gayod sa fertilization o sa conception. Mao usab kini ang gisitar sa Batakang Balaod sa Pilipinas – diha sa Article II, Section 12 sa 1987 Philippine Constitution. Ug sumala sa column ni Bernardo M. Villegas sa Manila Bulletin, nga napublikar niadtong Disyembre 17, 2010, siya nagkanayon: “In the Philippine Constitution of 1987, conception is defined as fertilization, the moment the egg is fertilized by the sperm. This was the majority decision (32 to 8) of the members of the Constitutional Commission of 1986 convoked by the late President Corazon Aquino” (Views/Comments/Features, Manila Bulletin, p. 11).

 

Samtang ang Philippine Medical Association (PMA) ug ang Catholic Bishops’ Conference of the Philippines (CBCP) nagkauyon usab nga ang kinabuhi nagsugod diha gayod sa panahon sa fertilization, diin kini ang hinongdan nga kinahanglang protektahan ang mga “unborn babies” ug mga “innocent lives” nga atua pa sa sabakan. Ang panag-uyon sa PMA ug sa CBCP niining mga puntoha, napatik o namantala sa front page mismo sa Philippine Daily Inquirer niadtong Disyembre 8, 2010. Tungod niini, ang RH Bill dili lamang IMORAL ug dakong supak sa kabubot-on sa Diyos, kondili supak usab kini sa batakang balaod sa atong nasod.

 

  1. 4.      MAGDASIG SA CONTRACEPTIVE MENTALITY. Ang RH Bill mag-agni sa mga managtiayon nga limitahan ang gidaghanon sa ilang anak – diin ang labing daghan – usa o duha lamang ka mga bata. Ingon usab niini ang gihimo nga pagdasig sa ubang mga nasod – sama sa Europa, America, Japan ug South Korea – nga karon naghambin na’g dakong problema sa ilang nagkatigulang nga populasyon. Sabton nga ang populasyon karon sa maong mga nasod mas daghan ang mga tigulang kay sa mga batan-on. Ug daghan na sa ilang katawhan karong panahona ang wala nay gugma o gana sa pagpanganak, tungod kay mahadlok sila sa mga responsibilidad isip mga ginikanan. Labot pa, naay daghang mga managtiayon nga dili na gustong makabaton og anak, tungod kay lunlon pakighilawas na lamang ang ilang gipasulabi. Kining maong problema gitawag kini’g “contraceptive mentality” nga nagsugod o nagsumikad diha sa pagkontrol sa pagpanganak. Kining maong mentalidad migamot na pag-ayo diha sa ilang sosyedad.

 

  1. 5.      MAGHATAG OG SAYOP NGA KASIGUROAN. Ang mga tawo o grupong nagduso sa RH Bill nagkanayon nga ang artificial contraceptives, sama sa pills ug condoms, nakapakunhod kuno sa kaso sa unwanted pregnancy ug sa abortion. Kining maong argumento, layo ra kaayo kini sa tinuod. Gani, ang America ug ang Europa, kinsa hugot kaayong naggamit sa mga artificial contraceptives, adunay minilyong kaso sa aborsiyon matag tuig, ug kini nagkadaghan pa karon. Naniguro usab sila nga pinaagi sa condom mogamay kuno ang kaso sa AIDS dinhi sa nasod. Lain na usab kining bakak nga propaganda sa mga pro-RH Bill.  Kay didto mismo sa Africa, diin gipabaha ang mga condom, wala gayod masulbad ang kaso sa AIDS. Gani mas nagkadaghan pa hinoon ang mga kaso sa AIDS sa maong nasod karong panahona. Sa pagkatinuod, ang pagdisiplina sa kaugalingon ug ang pagkamatinud-anon sa atong kapikas sa kinabuhi, ug ang pagtuman sa Gospel of Life ni Cristo, mao ang makapahunong sa pagdagsang sa AIDS, ug uban pang makatakod nga mga sakit gumikan sa pagpatuyang sa sex.

 

 

  1. 6.       MAKADAOT SA INOSENTENG PANGHUNAHUNA SA MGA KABATAAN. Hugot nga giduso sa RH Bill ang sex education ngadto sa linghod ug inosente pang mga kabataan, sugod sa grade 5 hangtod sa high school. Pinaagi sa mandatory nga pagtudlo sa sex education, ang mga kabataan makamao, o mahibalo na sa mga butang nga dili pa unta angay nilang masayran – nunot sa linghod nilang pangidaron. Ang sekswalidad, usa kini sa sensitibo nga aspeto sa kinabuhi sa tawo nga angay’ng amomahan ug ampingan pag-ayo.  Ang mga responsible ug maayong mga ginikanan dili gayod makatugot nga ang sex education sa ilang mga anak basta-basta na lamang isalig sa ubang mga tawo nga kwestiyonable usab og kinabuhi. Pinaagi niini, ang Simbahang Katoliko nagtuo nga ang mga ginikanan maoy labing angayan nga maghatag og sex education sa ilang mga anak, nga pinasibo sa ilang pangidaron, nga puno sa mga values o maayong mga pagtulon-an.

Mao mang guy gipasiatab karon sa mga nagduso sa RH Bill nga pro-life kuno ang maong balaodnon. Lain na usab kining pagpanglingla sa mga pro-RH Bill.  Kay unsaon pagka-pro-life sa RH Bill nga wala namay kinabuhi nga mahimugso kay himoon man niining baug ang tawo, ilabina ang mga managtiayon?

Ang atong mga kadagkoan sa Simbahan nag-awhag kanato nga mag-ampo kita alang sa kalamdagan sa atong gobyerno, ug sa mga magbabalaod nga nagpaluyo niining maong balaodnon. Ug kon dili man gayod kapugngan nga mapalabang kining RH Bill, unta, ang gitawag og “sanctity of human life” pabilin ug padayong maprotektahan.

Para kanako, kini ang bug-at nga mga katarungan kung nganong kinahanglan nga ibasura sa Kongreso ug dili angay’ng suportahan sa katawhan ang RH Bill.